Dochters van het water
Veel heb ik verteld en meer zal ik vertellen…
(Uit: Flateyarbók, omstreeks 1394)
Nieuws. Dreiging. Troost. Een schip dat vergaat in een storm. Een zonsondergang op het strand. Een ridder die door een zeemeermin naar de diepten van haar bron gesleurd wordt. Het water, ‘met zijn eeuwige rampen’, vormt de basis voor oneindig veel poëzie, muziek, mythen en verhalen. Sång & Saga: Dochters van het water leidt langs de stromende vertellingen uit Noord-Europa, van de machtige oceaanreuzen tot de mooiste poëzie uit het hoge noorden.
Met zilverige solo’s en snijdende samenzang nemen de vijf zangeressen je mee in de tegenstellingen van het water, met zowel eeuwenoude als nieuwe muziek: van de oudst genoteerde muziekregel (in runen!) die uit Scandinavië is overgeleverd, tot de golvende harmonieën van Noorse hedendaagse componist Ola Gjeilo.
Een vijand of bondgenoot, een barometer voor de gezondheid van de aarde, of toch vooral een ontembare natuurkracht die genadeloos toeslaat zodra ze onderschat wordt? De ‘blauwe draad’ van dit concert is de band tussen mens en water.
‘Wild, roofdierenwild, is de blinkende sprong van de branding…’*
Wie is de zee? Wat lonkt er in de rivier, wat fluistert het meer? Laat je onderdompelen in de grillige waterwereld van het noorden.
Uit: Codex Runicus, omstreeks 1300
*(Uit: ‘Havet’, Karin Boye)
